Yıllar oldu sesini duymayalı

Gözlerine dokunmayalı yıllar

Unutmak bir kere bile geçmedi içimden

Susuzluğu unutmak gibiydi seni unutmak

Mısralar

Sonsuzluğa giden şu yolda

Bir mızrak gibi delip geçince kalbimi

Sessizlik kafamın içinde uğuldamaya başlayınca

Değdiğim her karesi şu şehrin sen olunca

Gitmek düştü bana

Kızmamalısın

Giderken

Senin hatıralarına ihanet eden

Şu keşmekeşten kaçıyorum aslında

Gitsem unutabilir miyim seni

Şehri bir fon müziğinde kaybedip gitsem

Ardımda umuttan bir kırıntı dahi bırakmadan

Kulaklarımda çınlayan sesini

Ruhumun çektiği fotoğrafını

Defterimde yazılı duran duyguları bıraksam denize

Mendile sarılı saçlarını teslim etsem rüzgâra

İçinde bulunduğum bu anı

Geçmişten kopartıp gelecekle bağlasam

Hissiyatsız bir robot olmayı denesem

Kulak asmasam duyduğum seslere

Koyu kahverengi gözlerine benzeyen gözlere

Değmese gözlerim

Ürpererek uyanmasam

Uyandıran saatime kızmasam

Unutabilir miyim seni?

Unutamam gülüm!

Bağ-ı İrem’i unutamaz bülbül

Gülden ayrı yaşayamaz

Gülün açmadığı yere gitsem

Meftunu olduğum gülşenden kaçsam

O eski bahçeden arta kalan

Kurumuş dallarda dolaşsam sonsuza kadar

Seni beklesem

Gözlerinde ışık, yanağında jale

Beni bekleyen seni beklesem

Sana kavuşacak zamana dua hazırlasam

Dua dua sana yakınlaşsam

Yakınlaştıkça hatırlasam

Unutmasam

Unutamasam

Unut deme bana

Unutamam gülüm!

Bakma öyle ...

Mutlu anlara düşen sepya rengiyle

Sende beklememi istiyorsun

Dudağından taşıp kulağıma fısıldayan

Bizim şarkımız mahur ahengiyle

Buhurdan gibi tüten sevdaları damıtamıyorum

Sorgu suallerinden bıktım dünyalıların

Topuklarımı ıslatmayan meselelerde

Boğulduklarını gördükçe insanların

Bir şiire yakışmayacak en onmaz kelime bu olsa da

Nefret ediyorum senden başka her şeyden

Nefretimi sen anlayabilirsin sadece

Gülşenlerin içinde

Bir sen anlayabilirsim gülüm beni

Saraylara değişmeyeceğim tahtım senin yapraklarında

Soldu diyorlar senin için

Hazan mevsimi ile toprağa düştü

Yeni bir umut türküsü mırıldanmalıymışım

Yeni bir gül koklamalı

Sana verdiğim sözleri mahşere bırakmalıymışım

Bu alfabe beni anlatmıyor

Beni kanatıyor gülüm

Gül dedikleri, bir sözü ile

Kalbimi kırıyor gülüm

Bu bahçenin gülleri sana benzemiyor

Kimse sana benzemiyor gülüm

Hiçbiri senin gibi merhaba demiyor mesela

Günaydın dediğimde senin gibi gülmüyor

Umut saçan konuşmalar

Her şeyi unutturan şiirler söylemiyorlar

Şimdi gülüm seninle yaşarken nasıl öleyim?

Söyle şimdi ben hangi gülşenin kapısını çalayım?

Beni anlamadığını göre göre,

Hangi gülün rengine bürüneyim?

En iyisi gülüm;

Sorulardan kaçıp?

Ünlemlere sığınayım!