Puslu gösteren

Gözlükleri vardı

Zamanın.

Uzun sakalları

Saçları dağınık

Yaşlıydı,

Yüzünde ince,

Derin çizgiler…

Viran bir evin,

Çatı katında yaşardı.

Odasının kırık raflarında

Nice yaşamlar vardı,

Tozlu ve zamana yenik…

Sabahları geç uyanır

Düzenden uzak yaşardı.

Sokağa da çıkar bazen,

Kimselere görünmeden,

Sessizce,

Geçip giderdi.

Yaşamlardan aldıklarıyla

Karnını doyurur,

Isınırdı.

Ailesi yoktu

Hiç kimsesi de. 

Zaman,

Aynada tortulu bir yansımaydı,

Bize göre…

Adımlar zamana ermezdi,

Geçip giderdi o,

Hızlı ve de sessiz

İzleri kalırdı…

Zamanın bir de tadı vardı

Buruk; geçip giden günlerin

Pişmanlığını taşıyan.

Nice yaşamlar tanımıştı o,

Üzüntüler,

Ölümler,

Pişmanlıklar…

Şaşırırdı

İnsanlığın hallerine,

Onu her şeye ilaç olarak görüp

Bunca nefret edip

Durdurmak isteyişlerine…

Acımazsız, inatçıydı

Çabalar nafile.

 Kimilerine göre hiç yetmeyen,

 Kimine göreyse geçmek bilmeyendi.

Anne karnında bebeğin

Günbegün oluşumu,

3 aylık ömrün sitemkar

Çaresizliğiydi.

Her elde farklı şekil alan,

Her dilde farklı anlatılan,

Her insanda farklı algılanan

“ bir şeydi, ya da biri. ”

Unutuş,

Zamanın en bilinen yakını;

Zorlu yalnızlığına

Dostça bir dayanaktı o.

Arkasında olduğu müddetçe

Yoluna devam edebildiği

Bir dost.

Geçen zamanın bıraktığı

Acı hatıralar,

Unutuşla birlikte

Meçhule karışır,

Silinirdi.

Bu iki dost,

Anlaşılamamışlığın

Mustaripliğinden dem vururlardı

Bir birlerine.

Unutuş,

Ahmet Muhip’inde dediği gibi,

Kurtar bu gamlardan beni.

Fakat Ahmet Muhip bilmiyor

Bu dizeleri yazarken,

Unutmak doğuştan sağırdır.

Sen seslendiğinde değil,

Vakti geldiğinde girer koluna.

O kolundan ayrıldığında

Bir hiçtir gerisi.

Silinir gider umarsızca…

Sahi kim girdi benim koluma?

Cemile Gözde