Seni yol kenarında yazarken buldum. Isırılmış kederlerin içinde saklanan öz gibi. Yan yatmış, devrilmiş çimler göze batıyordu ilkin. Ayrık otları terliyordu bir sabaha. Hüzne bulanmış betonlarda bir diriliş gizleniyordu. Kaldırımlardı batan ayaklarımıza. Neyse ki, karanlığın dili nura mâhir. Al yazmaya düştü gözlerin...

Seni gök denizinde batarken buldum. Sivri uçlu tekneden yırtılır gibi. Alabora ölümlerin son dakikasında.  Gel'lerin git tenhalığı vurdu sahile. Açılmaz düğümdü içindekiler. Kum, deşiyordu yaklaştırmadığın heceleri. Sular yutmuyordu ateşlerini. Harlı ocak bakışı entarin, atılan ağlar oldu derinlere. Benden beni çıkar ilkin. Neyse ki, ıslandı bütün topraklar. Kara tahtaya erdi ellerin...

Seni kitap raflarında susarken buldum. Kursağında takılı kalan sen gibi. Savunmasız cümlelerdi sehpa kuran darağacına. Tozlu granit kayalarına batardı hançeren. Mecaz kelimeler sonsuzluğa yâverin olurdu. Acıyı içerdin bardak bardak ince hâtırana. Söz etmez bir sözü okuyup sustun. Vur aklını ukbaya,harflerin düğün etsin. Neyse ki, dağlar hicran esti bugün. Ok'u çıkarmadan oku, dîl-lenirsin.

Seni atın yelesinde koşarken buldum. Rüzgâr el-pençe rehberin gibi. Duru hâl ki, durdurulamaz karanfilin. Durulanamaz, köpüğe sabun olmuş gidişin. Kaygan zemine yapışkan nal izleri. Faydan Hayy'a, hanlar bol kepçe aş. Dinlenmek nedir sözlükten kaçan firari. Nakkaş, iğnesini batırsın deliklerine. Neyse ki, yüce izlerle deşildi geçmişin. Çatlarcasına koşsun atın, iyileşirsin...

Seni yer yamacında düşerken buldum. Açılmayı bilmeyen paraşüt gibi. Çarpmaların çıkaracak yeşilini kayandan. Bir gün umulmadık düşlere sığınacak martılar. Yer vermeyen yer, utanacak kaçışından. Serpilmeyi bildiğinde cümleler sayfalara, bir susmayla okunacak yazılanlar. Düştüysen ve görmezlikten gelindiyse ve ağrıyorsa her yanın, bir gören oldu elbet, bir gör! Neyse ki, âmâ yarıkların ışığı derdin. Lehçelerce sussan bile, derdin…

Seni dar kafeste mahpusken buldum. Demir soğukluğunda geçen günler gibi. İki yakası birleşmemiş, iki ucu belirmemiş. İkiden fazlası yok, ikiden azı yalan. İkindiden kalan mübhem hatıran… Her yeni günle avunan, giren geceye gün olan. Kafese dökülmek değil sadece, çırpınmanın bir noktada dönüş sehpası. Eller tetikte, kurt değil kalp vadisi. Kalıbından sıyrılabilen sayısız tayyare. Gözyaşı ağırlığında bir kutsama. Avucunda çekilsin yıldızlar. Neyse ki, daha sabaha var, erersin. Dizilircesine otuz üç kere, hedeftesin…

Seni kemâl gülşeninde ölürken buldum. Uzatmalarda kaybedilmiş zaferler gibi. Sahnede teli kopan bir saz ustası. Kirpikler kalkınca alkışlar iner ya, içimde bir tufan. Cenaze merasimli. Olmadı’lara sarıldı her yıl, oldu’lara uyandı dolunay. Demetlenmiş çiçekler ayrıldı tek tek. Gümrükten geçirmezlerse aşkı, göz kapaklarında saklasınlar. Sıkıca bağlasınlar mevtânın ağzını. Birikerek biteceğiz bilesin. Neyse ki, gönül telvesindedir kahve kokusu. Dibe çöken tortu, seni bulmak korkusu, göresin…